• Il vino è istinto.
• Il vino non è moda.
• Si beve per emozionarsi.
• Il vino non è fatto di teoria.
• Gli egoismi non aiutano il vino.
  
• Il vino va bevuto, va goduto e va condiviso.
• Il vino viene comunicato bene dalle persone sensibili.
• Bevete quello che vi piace, il vostro termometro è il vostro palato.
• La supponenza del giornalismo nel mondo del vino fa male al vino.

Sono parole di Luca Gardini dette a Bottiglie Aperte durante la verticale di Valpolicella Superiore Doc Dal Forno Romano, che ha condotto e a cui ho partecipato. Un evento che si è svolto in un luogo ricco di storia tra i più belli di Milano: il Museo della Scienza e della Tecnologia Leonardo da Vinci. Una manifestazione che ha visto la partecipazione di cento aziende vitivinicole del territorio.

Nonostante le ‘uscite colorite’ di Luca Gardini, che a mio parere a volte sono inopportune rispetto ai contesti in cui si presenta, apprezzo il suo pensiero, un inno al vino che, da vera appassionata, condivido pienamente. Для гэтага, ho partecipato con piacere alla Masterclass da lui guidata svoltasi nella splendida ‘Sala del Cenacolo’. Per un’amante dell’arte e della storia come me, un’ambiente dalle atmosfere molto speciali interamente affrescato, la cui costruzione risale al 1709.

Dal Forno Romano, un’azienda agricola situata a Cellore d’Illasi in provincia di Verona, di cui ho sentito parlare la prima volta da Альберта Малезани durante una visita nella sua cantina. Non ho ancora avuto modo di andare a trovarlo, для гэтага, ho colto volentieri l’invito per l’assaggio dei suoi vini. In degustazione: Valpolicella Superiore DOC Monte Lodoletta 2006 - 2005 - 2004 - 2003 - 2002 - 2001 - 2000

Non mi soffermerò come fanno i tecnici su ogni annata, lascio a loro il compito. Vi dirò solo che ho ascoltato con attenzione le descrizioni dei vini, і, a conclusione dell’assaggio, ho scelto come mie annate preferite quella del 2003 і 2001. Una questione di gusti del tutto personale, як гэта павінна быць. Un vino impetuoso e di grande carattere, un Valpolicella che si impone e che consiglio di assaggiare a chi ama vini di particolare struttura.

Нарэшце, il mio consiglio è sempre lo stesso: oltre a partecipare alle degustazioni, visitate le aziende agricole e ascoltate i produttori. Imparerete assaggiando, і, grazie alle vostre papille gustative, arricchirete il vostro bagaglio di esperienze sensoriali.

Per capire veramente il vino bisogna conoscere i territori e le persone protagoniste. E’ la terra, insieme al loro cuore e alla loro testa, a dagli forma e sostanza. Questo è semplicemente il pensiero di una donna che ama il vino per ciò che rappresenta: эмоцыі, storia, tradizioni e territorio.

Non amo il caos ne la frenesia… amo la campagna, il verde e la tranquillità. Forse è per questo che vivo le città velocemente, con una ‘toccata e fuga’. Qualche mese fa però è stato diverso… ho conosciuto una Milano splendente, abbagliante, aggregante… insomma ho vissuto un pomeriggio e una sera in una Milano che non mi aspettavo.

Dalla Stazione Garibaldi, attraversando la strada, mi sono diretta verso Piazza Gae Aulenti, uno spiazzo circolare di ben cento metri di diametro dedicato all’architetto e designer da poco scomparsa. La visione delle moderne e splendide architetture progettate dall’architetto argentino Cesar Pelli, in collaborazione con lo studio italiano Land, mi hanno letteralmente abbagliata.

Luci, колеру, fontane e varie proposte culturali, hanno reso questa piazza un vero punto aggregante per la città.

Але не толькі, attraversando un passaggio pedonale si incontra l’opera urbana di Alberto Garutti. Ventitré tubi in metallo cromato disposti in circolo che, richiamando quasi per amplificare la nostra voce, ci permettono di salutare il mondo dicendo: “Siamo pronti! Milano vi aspetta!

Superato un passaggio pedonale, una lunga gradinata mi ha condotto in Corso Como, il centro della vita di Milano, што, con i suoi locali e le sue vetrine, va vissuto passeggiando. Ключавым словам тут з'яўляецца: “aggregazione”.

Si era fatta sera… come dico spesso le città vanno vissute di giorno e di notte, l’unico modo, за мной, каб у поўнай меры ведаць іх. Ён уключыў святло Мілан апранутага, come sa fare solo una signora elegante indossando un abito da sera.

Vi consiglio di non perdervi la visione dei bellissimi murales degli studenti del Liceo Artistico Umberto Boccioni di Milano, presenti sulle pareti del corridoio sotterraneo della fermata ‘Stazione Garibaldi’ della metropolitana.

La bella Milano si è preparata per ЭКСПА 2015 un evento unico per il “Sistema Italia”: экспа з першай мадэллю Digital Smart City del futuro, un quartiere ecocompatibile a pochi chilometri dal centro.

Una grande Milano pronta ad accogliere il mondo!

У меч-выпрабаванні пры нізкай тэмпературы, 62 ступені, з карамельных каштана Гран Marnier, працёртыя Cannellini і разыначка (лупіна) аранжавы карамель. Шэф-кухар Вільям Paolucci.

Дэвід Лэйсі, бацька дэль Ristorante Мальмезон дзі Мілана. Я пазнаёміўся з ім падчас нядаўняй дэманстрацыі на вулічнай ежы. Што ўразіла мяне пра яго? Тое, як ён сказаў сваім сыравіны, у прыватнасці шляхам прадастаўлення рэкамендацыі і ідэі па ракападобных і малюскаў, звярнуўшы асаблівую ўвагу на публіцы, прывялі да аднаго з самых паспяховых інтэрвенцый дня.

E 'па гэтай прычыне, што я хацеў, каб лепш пазнаць яго, прыняўшы запрашэнне на вячэру ў яго рэстаране. Але я не ведаю, усе, адзін, Я не ведаў, раней звязаныя з яго прыватнага жыцця, што, нажаль ўплывае на яго гісторыю аднаўленчае.

Учора, Людзі, якія ведаюць мяне і клапоцяцца пра мяне, ведаючы, як я стаўлюся да Іна галоўных герояў, вы турбуецеся аб напісанні мяне сам-насам. Я быў там як раз, каб даведацца чалавека і посуд свайго добрага маладога кухары, Уільям Paolucci. Кропка.

Сырая рыба

Чалавек з Апуліі, які жыў у Мілане складанай, хто скончыў школу ў пятнаццаць гадоў, каб працаваць на рынках садавіны і агародніны, ўставаць у 3:00 раніцы, ў зімовую сцюжу і сонца ў летні час. Затым, ноччу, працаваць у начным клубе, каб пакрыць выдаткі.

“Сінція, Я ніколі не забуду, адкуль я прыйшоў, ўспаміны заўсёды даюць мне радасць усміхаецца. Я нарадзіўся ў гістарычным раёне на ўскраіне Мілана, Giambellino, ў 1965. Я перажыў горшыя гады. Больш за палову з маіх сяброў і аднакласнікаў смерцяў наркотыкаў, у той час як іншыя апынуліся ў турме. Цяпер, калі ў мяне ёсць сёе мой, што сапраўды прыносіць мне задавальненне, Я раблю сваю працу з любоўю і запалам, Гэта так.”

Вядома, я даў яму некалькі саветаў. Ёсць шмат змен, якія будуць зробленыя ў яго мясцовым. Як я сказаў Давіду мінулай ноччу, часам змены неабходна даць праўдзівае змяніць сваё жыццё, робячы цяжкі выбар і сур'ёзна ставіцца перагарнуць старонку. Кіраўнік зачынены.

Я пакіну толькі малюнкі, якія ўразілі мяне ў той дзень, я сустрэўся з ім.

Брытанскі пісьменнік Чарльз Калеб Колтон параўнанні шампанскае ў крытычны: "Там няма нічога больш паскудна, калі гэта дрэнна ... нічога смачней, калі гэта добра."

Хоць я жанчына, якая любіць чырвонае віно (добрыя), калі ў мяне ёсць шанец заўсёды вітаю густ келіх шампанскага, атрыманага з дапамогай вядомага Maison якасці і гісторыі.

Чарльз Хайдсик з'яўляецца французскае віно, што нарадзіўся ў вінаградніках Шампань - Ардэны вобласць на поўначы Францыі. Віно, якое звяртаецца да раскошы, элегантнасць і спакушэнне, вельмі любяць жанчын.

Шампанскае Чарльз Хайдсик

Добра, некалькі дзён таму я ўзяў запрашэнне Philarmonica, На самай справе размеркаванне асобных вытворчасцей, наведваючы вячэру, прысвечаны гэтаму тавару шампанскага ад гістарычнага Maison нарадзіўся ў 1851.

У цэнтры Мілана, прымаюцца у цудоўна рэстаране ‘Brassica Меренда', атрыманы з патрыцыяў кватэры ў канцы 1700, адбылося падзея з дэгустацыяй, праведзенае дасведчаным кіраўніцтвам Царквы Марка.

Аднойчы ў летні вечар у Мілане з charliesway # @ philarmonicaspa

Не ведаючы Марка, калі я спытаўся ў яго, што гэта займае, яго адказ быў гатовы: "Сінція, Я распавядаць гісторыі віна і мужчын". Што можа быць лепш магчымасць паслухаць…

У маёнтак будзе, ў унікальны і элегантна мэбляваных, з дзесяццю блогераў я зрабіў экскурсію дэгустацыі, ў спалучэнні з вячэры пры тыповых міжземнаморскай кухні.

Si напісана Шампанскае Чарльз Хайдсик Millésime 2000 Вінтаж Брют е… Міжземнаморскі вы ясьце

Maison з пяццю этыкетак: Чарльз Хайдсик Брют Réserve, Ружовае запаведнік, Вінтаж Брют 2000, Ураджай вырас 1999 э Белы Тысячагоддзя 1995.

Кожнаму сваё шампанскае. Мой, па меншай меры, той, хто падышоў больш па душы для задавальнення носа і ў рот, Падзякавалі Stato ён тысячагоддзяў Ураджай белы 1995 Збор вінаграда.

Ураджай Белы тысячагоддзяў 1995 Збор вінаграда – Чарльз Хайдсик

Для суправаджэння, Oltre кон Білі Холідэй ‘Вар'ят ён кліча мяне', слухаючы апавяданні пра Марка на скажонасці сям'і, якая прывяла да вечарах еўрапейскіх судах і па гэты дзень, яе прадукцыя.

"Шампанскае Чарлі", імя, пад якім ён вядомы ў Амерыцы, гэта віно з французскай кампаніі, адрозніваецца ад іншых сваёй прызнанай ўменне працаваць у камандзе. Стаўленне, чым нахілу, што за час дазваляе эканомікі і тэрыторыі.

Рэстаран 'капусты Меренда’

У мой першы раз з вожыкам было некалькі гадоў таму ў Мілане на рэстаране "Da Giulia '. Але тое, што вы атрымалі?! Вожык у пытанне, на які я спасылаюся,, сапраўды гэта было ... вялікі марскі вожык! 😉

Ніколі не меў магчымасць паспрабаваць гэты дэлікатэс, Некалькі гадоў таму мой дарагі сябар не палічыў патрэбным даць для прыняцця мяне менавіта ў гэтым рэстаране ў Мілане. Сямейны бізнес, уладальнікі, Эбботт і Юлія абодва Бишеллье ў правінцыі ІМ (Барлетта-Андрыя-тран), адзіныя ў жыцці і ў працы з дваццаці пяці гадоў.

Пасля гэтага былі і іншыя, таму што цяпер яны сябры, з якімі, часам у твар і часам я ўзаемадзейнічаць на сацыяльнае, але ў асноўным я радаваць неба.

Гэта, як гаворыцца цяпер скарыстацца выпадкам, каб зрабіць іх некаторыя пытанні, але, перш за ўсё, каб вывучыць некаторыя тэмы, якія я клапачуся вельмі. Калі я іду ў рэстаран, хто мяне ведае, ведае,, Я іду з крытычным поглядам, а не толькі. Арганізацыя харчавання якасць можа быць шмат для прасоўвання тэрыторыі сваіх вытворчасцяў.

Джулія занадта заняты на кухні, Да Джані вам адказаць мне! Ці гатовыя вы? Сёння мы будзем казаць пра тэрыторыі, культуры харчавання, аліўкавага алею, della doggy bag, віна, тэст на алкаголь… вядома рэстаран.

• Колькі з вашай зямлі, Я маю на ўвазе, як традыцыі і стравы на кухні вашага рэстарана?

Я хачу праверыць? Чинция гатовыя! Таму, уся наша кухня заснавана на тыповых страў нашай радзімы, нават калі на сучасны лад. Мы выкарыстоўваем сыравіну, тыповыя для вобласці, такія як сенатараў Cappelli мукі, вырабленыя ў Murgia, пяскі Tumminia Кастельветрано, спалілі пшаніцы Daunia з Сан-Паўночна, аліўкавага Бишеллье, ле зелянінай, la frutta, малюскі і морапрадукты з Манфредония.

• Часта настойваюць на тым, што таблеткі з культуры харчавання, таксама могуць быць зроблены грамадскага харчавання, якія тлумачаць паходжанне сыравіны страў, якія прыносяць да стала. Доля?

Абсалютна з вамі згодны. І "наша звычка расказваць страва, якое мы падаваць на стол для нашых гасцей, каб даць ім зразумець, што яны ядуць.

Busiati Trapanesi манная Tumminia фісташкі таўкачом і тунец Bottarga

• Давайце пагаворым аб аліўкавым алеем. Як я часта кажу, што хацеў бы бачыць на столікаў у рэстаранах, як гэта ўжо мае месца для вінаў, з "картак аліўкавага алею« таблеткі з інфармацыяй, што прысутнічае коратка характарыстыкі гатунку (разнастайнасць аліўкі). Затым, Шкада, што я прапанавалі невялікую бутэльку аліўкавага алею з'яўляецца прадстаўніком вобласці, я хацеў бы выкарыстаць падчас ежы, Я б аплаціць рахунак па льготнай цане, і што я б узяў дадому. Ўтопія або надзея? 

Кажучы пра нафту не магу забыць, калі я быў дзіцем, я прысвяціў зборы ўраджаю алівак у сельскай мясцовасці. Я памятаю будзільніка добры час, каб 4.30 і мой бацька, які запаліў агонь, каб сагрэцца, а большая схіляе джуту звальненне вакол дрэвы. Tempi duri ma belli.

Цікава, калі гэта магчыма, спіс аліўкавым алеямі? Некаторыя з іх яго, галоўнае для мяне гэта мець сертыфікацыю якасці аліўкавы алей і алівы, вырабленыя ў Італіі па сушы. Як вы ведаеце я выкарыстоўваю аліўкавы Lamantea, прадуктам землях Апуліі. Гатункі алівак, якія выкарыстоўваюцца з'яўляюцца масліны і алівы CORATINA OGLIAROLA, Тыповы нашай зямлі.

• Зараз для сабачай сумцы, ці, хутчэй, пакет, з якім госць рэстарана прыносіць дадому ежу, якая прасунулася. Consuetudine all'estero, у Італіі значна менш практычным ў выкарыстанні. Няўжо мы таксама 'спадары'? Цікава, але як яны гэта робяць?

Сінція гэта мы самі, хто хоча прынесці дадому рэшткі ежы ў кантэйнеры гатовыя быць нагрэтая. Я ў першую чаргу маю на адрозненне ад адходаў ежы, асабліва ва ўмовах крызісу.

• Тое ж самае тычыцца віна, па меншай меры для мяне. Улічваючы правільныя абмежаванні ў сіле, у выпадку мы павінны пакласці гід пажадана, калі вы заказваеце бутэльку, і вы ў канчатковым выніку не, што яны могуць забраць дадому. Sei ў Accord?

Некаторыя,  capita che alcuni si portano via la bottiglia. Кліенты цяпер ведаеце, як шмат яны могуць піць. Гэта’ па гэтай прычыне я выбраў вялікая колькасць бутэлек кл 375 у той час як я вырашыў не падаваць віно па куфлях, таму што, у дадатак да страты магію адкаркаваць,  può far pensare anche a vino recuperato.

Сіцылійская Кассат Джулія

Я заканчваю сваё размова з Джані запамінання, пра абмежаванні, якія дзейнічаюць у дачыненні да спажывання алкаголю, што правілы патрабуюць абавязковай для ўсіх грамадскіх месцах адкрыць за поўнач, del possesso di un apparecchio che dia la possibilità ai clienti che debbano mettersi alla guida di rilevare il proprio tasso alcolemico, Добра вядома, мяжа 0,5 грам (для новых драйвераў, як чакаецца, ацаніць 0).

Было б пажадана, каб яны былі ўсе, нават тыя, якія зачыніць да паўночы. Аднак ведайце, што гэта наша права спытаць, каб мець магчымасць зрабіць "тэст на алкаголь ', у выпадку ў нас ёсць сумненні наконт таго, што мы пілі.

Le fotografie dei piatti sono del ‘Ristorante Da Giulia’